Nieuwsbrief 12
Beker van Vlaams-Brabant
De volgende tegenstander voor onze D1 zijn de dames van Davoc Lot(3P) . Hun wedstrijd werd vastgelegd op vrijdag 14 november a.s. om 21u (kleine zaal).
Topwedstrijd in eerste provinciale heren
Zaterdag a.s. staat in de herenreeks een echte topper geprogrammeerd. Onze buren uit Betekom komen immers opbezoek. Als je weet dat er in deze wedstrijd gestreden zal worden om de eerste plaats in de rangschikking(momenteel staan wij één puntje voor op hen), dan weet je ook dat onze zevende man zaterdag zeker niet mag ontbreken. Supporters… zaterdag om 20u30 paraat in de sporthal!
Wedstrijdverslag van onze reporter ter plaatse
Schitterend … twee wedstrijdverslagen(DM én D1) in één tekst. Bedankt Nele.
Het was zaterdag 8 november en Lise en ik vonden elkaar terug in de kleine zaal in Keerbergen waar we de wedstrijd van onze D-meisjes tegen Colomba Kortenberg zouden verzorgen. De meisjes waren al druk met bal in de weer toen hun tegenstanders toekwamen. Hier bleken 3 jongens tussen te zitten en de schrik sloeg onze meisjes om
het hart. Toch begonnen ze dapper aan hun eerste set en het lukte allemaal aardig. Helaas wist Colomba toch een kloofje te slaan en haalden de eerste set binnen met 15-25. De tweede set begon en Colomba zette dit keer twee jongens op het veld. Al gauw bleek dat onze meisjes hier geen schrik van moesten hebben, want de jonge spelers hadden hun krachten nog niet onder controle en sloegen menig bal buiten. Dat in combinatie met goede opslagen van onze meisjes, zorgden voor een spannende set waarin ze helaas nipt de duimen moesten leggen. Het werd 21-25. Set drie en vier lukten weer minder goed. Ze eindigden op 14-25 en 13-25, maar onze meisjes waren heel
gemotiveerd en gaven zich zeker nog niet gewonnen. De laatste set gingen ze er volledig voor en de tegenstanders hadden het nakijken. Hun coach probeerde een paar wissels en hiermee werd het nog een spannend seteinde, maar de meisjes hielden vol en wonnen hun eerste set van het seizoen met 25-22. Vreugde alom bij de jonge speelsters, coach en ouders, maar wij hadden weinig tijd om mee te vieren, want we werden op tijd in de Warotzaal in Winksele verwacht voor onze derby tegen Velvoc
We waren net op tijd in de sporthal om de A-jeugdwedstrijd Velvoc-Olympia Haacht te zien aanvatten en het was dus wachten geblazen. Foutje van de thuisclub, met een uur en half vertraging tot gevolg. Toen we dan uiteindelijk konden aanvangen, leken we een beetje in slaap gewiegd door de 5 saaie volleybalsets die we hadden te zien gekregen. De voorsets kwamen hierdoor moeilijk op gang en 2 hiervan werden in het voordeel van de thuisploeg beslecht. Overigens bleken de tegenstanders enorm gemotiveerd om tegen ons te winnen. Daar zaten Karen en ik voor een heel groot stuk tussen omdat negen van de elf speelsters vorig jaar nog mijn ploeggenoten waren en ik voor hen dus een beetje een deserteur ben en één van de twee overige speelsters, is Ellen Van der Aa, die natuurlijk heel graag wou winnen tegen haar zus en vorig seizoen ook bij Kevoc speelde. En Velvoc had sinds donderdag een nieuwe trainster, wat ook nieuwe inspiratie met zich meebracht. Men kan zich de situatie dus een beetje inbeelden. De eerste set begon en al gauw bleek dat de heren 2 van Velvoc zich in de tribune genesteld hadden en luidkeels hun dames aanmoedigden, zichzelf begeleidend met de grote trom die ik de voorbije 4 sezoenen goed had leren kennen. Wij konden onszelf amper horen en Velvoc begon met een drive die ik al lang niet meer van hen gezien, maar ergens wel verwacht had. Hun linkshandige hoekspeelster scoorde met sprekend gemak, de opslagdruk lag enorm hoog en hun midden scoorde met listige zetballen. Al gauw stonden we 11-4 achter en vreesde ik het ergste.
En het werd nog erger: 15-6, een kloof van 9 verschrikkelijke punten. Bas maande ons aan kalm te blijven en ons eigen spel te spelen. Ineens ontdekten we ook dat we er niet alleen voor stonden. De heren 2 van Olympia Haacht hadden zich naast ons terrein opgesteld en moedigden ons luidkeels aan. Lise begon toen aan een mooie opslagreeks, maakte een paar rechtstreekse punten en verhinderde spelopbouw aan de andere kant. Wij hoefden de freeballs maar bij Katrijn te brengen en de aanvallers maakten vakkundig af. Bij de tweede technische time-out stond het 16-12. Aangemoedigd door de mannen van Olympia draaide onze ploeg nu op volle toeren en het
stressgevoelige Velvoc begon fouten te maken. Ineens was het 18-18 en de set die bijna hopeloos verloren was, kon nog door ons binnengehaald worden. Hoe we het geflikt hebben, weet ik niet meer, maar na nog een zenuwslopend seteinde, konden we het zelf amper geloven, maar het was 23-25 en de eerste set was binnen. Trots op onze prestatie wisselden we van kant en aan de overkant van de zaal, deden de mannen van Olympia hetzelfde. De tweede set begon en aan beide kanten werd mooie volleybal gespeeld. Opslag- en aanvalsdruk
lagen hoog, maar wij speelden afwisselender en maakten minder fouten. Toch bleef Velvoc aanklampen. Het werd een heel spannende set en op 21-23 bracht de Velvoccoach een andere spelverdeelster in. Deze kreeg dadelijk een bal te verdedigen en deed dit aardig, maar tegen dat er iemand doorhad dat de pas moest overgenomen worden, was het te laat en botste de bal al op de grond. De volgende fase duurde maar kort. De passeuze wist niet waar ze moest penetreren, liep verloren op het plein, arbiter fluit, Katrijn slaat op en... opstellingsfout. Het staat 21-24. Velvoc pakt nog eens af, maar het haalt niets meer uit. We halen de set binnen met 22-25. Tijdens de derde set is aan de overkant de fut er uit. We slaan direct een kloofje van een punt of vijf en geven dit niet meer af. De Velvoc-heren beseffen al hoe laat het is en trekken de kleedkamers in om zich klaar te maken voor hun
eigen match. De heren van Olympia aarzelen geen seconde en veroveren de trommel. Luidkeels klinkt het nu Kevoc, begeleid door de Velvoctrom. Bij slaginstrumenten van tegenstanders zegt Bas altijd dat we moeten doen alsof deze van ons zijn en zie, nu is deze inderdaad van ons. De laatste set eindigt op 20-25. Een oprecht applaus voor onze supporters, pollekes geven en dan genieten van een warme en toch verfrissende douche. En toen was er... schuimwijn.